از نفس افتاده.

یه سری مسائل هستن که می‌دونم اهمیتِ چندانی ندارن و قطعا بعد‌ها برطرف می‌شن ولی همیشه یه گوشه از قلبم و با احساسم باهاشون برخورد می‌کنم نمی‌دونم تجربه کردین یا نه. مثلا یهو به خودت میای می‌بینی برای چیزی اشک می‌ریزی که قبل‌ترها هزاران بار باهاش کنار اومدی و پذیرفتی. نمی‌دونم مشکل از کجاست که اینجوریه ولی خب آزاردهنده‌ست.